خط خطی های من!

میدانی , باید چشیده باشی تا بفهمی چه میگویم . باید ذره ذره طعمش زیر زبانت رفته باشد. همیشه که قرار نیست صاعقه وار بزند وسط قلبت .بعضی وقتها عاشقانه ها وسط یک روز کشدار توی اتاق انتظار سرد یک مطب , باحس گرمای دستانت شروع میشود, بعد ذره ذره میرود زیر پوستت و تا مزه مزه کردن لاته ادامه پیدا میکند, جو خط خطی های من!...

بیا کمی از نقشهای قبلیمان انصراف بدهیم , مثلا بیا دیگر شعرهای خسته را تحویل نگیریم , نگاهشان هم نکنیم حتی! شعرهای خسته و خاکستری نمک نشناسند, هرچقدر ما عشق دادیم, آنها زلفت و کلونازپام پس دادند! بیا دست بندازیم دور گردن "دافی جون , چقد شیرینی نی نی نی!!!" و لی لی کنان, تا ته قهقهه, مست بدویم. بیا خط خطی های من!...